کراوات را اولین بار ایرانی ها ابداع کردند. درباره ریشه ایرانی بودن کراوات گفته شده است که در «اوستا» دوازده چیز را نیاز مرد جنگی دانسته اند که هشتمین آن کوئرس، از ریشه کوئرت، است که در زبان پهلوی به آن گریوپان می گفته اند و روی زره بسته می شده است. در نقش رجب فارس که بنا بر نظر هرتسفلد به بابک، پدر اردشیر بابکان، مربوط می شود، به وضوح می توان کوئرتی را دور گردن بابک دید که روی زره بسته شده است. بزرگان و سرداران سپاه از این پارچه به صورت پهن و پیش سینه ای استفاده می کردند؛ نمونه پهن آن در نقوش طاق بستان دیده می شود.

نوئل مالکوم، پژوهشگر بریتانیایی، نیز در کتاب خود به نام «تاریخچه مختصر بوسنی» بر این باور است که برای نخستین بار و در زمان ساسانیان عده ای از ایرانیان در مهاجرت کراوات را به اروپا بردند. آن ایرانیان پیروان مانی بودند و برای این که از دیگران متمایز باشند از پارچه ای در جلوی پیراهن خود استفاده می کردند. در دوران معاصر کروات ها کراوات را به فرانسه بردند و نام آن کراوات شد. در انگلستان به کراوات بیشتر توجه کردند و از آنجا به دنیا معرفی شد.